این دانشنامه در حال تصحیح و تکمیل می باشد. از این رو محتوای آن قابل ارجاع نیست. پیشنهاد عناوین - ارتباط با ما
عبدالحسین محلاتی
این نوشتار نیازمند جعبهٔ اطلاعات است. ممکن است بخواهید با افزودن یک جعبهٔ اطلاعات، به استانداردسازی نمایش موضوع کمک کنید. |
شيخ عبدالحسين محلّاتى (1270ق-1323ق) معروف به "آخوند شفيعا" فرزند على معروف به ميرزا باباحسـين بـن احمـد بـن محمدشفيع اصفهانى خوش اَبرو، عالم فاضـل اديـب شـاعر و محقّق جامع در اصفهان بود.
زندگینامه
وی در حدود سال 1270 قمرى در محلّات متولّد شد. محلاتی در قم و اصـفهان و نجف و کاشان و تهران نزد اساتید بزرگی تحصیل نمود، وپس از نيل به مقام اجتهاد به اصفهان مهاجرت كرد،و خواهر علامه ى فقيه حـاج آقـامنيرالدين بروجردى را به همسرى برگزيد. محل تدريس او مدرسـه ى صـدر بـود وجمعى از افاضل طلّاب در درس خارج او شركت مى كردند. اشعارى به زبان عربى وفارسى دارد. از سیّد علی اصغر جاپَلَقی اجازه دریافت نمود و مدّت ها به درس حاج میرزا حبیب اللّه رشتی [در نجف] حاضر شد.و با وجود علم و فضل بسیار و مقام عالی تقوا، در فقر و تنگدستی به سر می برد و حتّی مجبور بود کتب مورد نیاز خود را استنساخ کند. [۱][۲]
از اشعاراوست :
دلا تا كى به خـود گرمـى؟ ز خـود قطـع تمنـا كـن | ز خودبينى به خود آى و به خود خود را هويدا كـن | |
ز غفلت تا به كى مستى؟ به خود تـا چنـد پابسـتى؟ | كــزين ســختى ره رســتى، ز هســتى دل معــرّا کن |
اساتید
شیخ عبدالحسین محلاتی نزد علمایی کسب فیض نموده است ، ازجمله :
- میرزا حبیب اللّه شریف کاشانی
- سیّد ریحان اللّه کشفی بروجردی
- حاج ميرزا حبيب اللّه رشتى
- حاج میرزا محمدحسن نجفی
- سید علی اصغر چاپلقی بروجردی
شاگردان
از جمله شاگردان مشهور او:
- مرجع عالیقدر آیت اللّه حاج آقا حسین بروجردی
- سیّد محمّدباقر احمد آبادی
- حاج میرزا علی آقا شیرازی
- سیّد عباس صفی دهکردی
- میرزا محمّدباقر فقیه ایمانی
- سیّد محمّدعلی ابطحی .
جایگاه
جایگاه علمی
شیخ عبدالحسین محلاتی از دانشمندان جامع و کم نظیر زمان خود بود . او در مدرسه صدربازار، درس خارج می گفت و جمعی از افاضل طلاب به درس اوحاضر می شدند. وی علاوه بر تبحر کامل در فقه و اصول و حدیث و حکمت و الهیات، در علوم ادبی و تاریخی نیز بسیار مسلط بود و به عربی و فارسی شعر می سرود. در تقوا و دیانت نیز درجاتی عالی داشت به گونه ای که او را از اولیاء الله به شمار آورده اند.[۳]
سید محمدعلی ابطحی سدهی در کتاب « ختام الغرر» چندین بار از استاد علامه خود نام برده و صفحات کتاب خود را با نام و شرح اوصاف او مزین نموده است. وی استاد خود را در عالی ترین مراتب علمی و جامعیت توصیف کرده و جامعیت و کثرت تالیفات او را حیرت آور دانسته است.
محلاتی با داشتن مقام والای علم و فضیلت، در نهایت فقر و تهیدستی به سر میبرد. فقر وی به حدی بود که مجبور بود بسیاری از کتاب های مورد نیاز خود را استنساخ کند.[۴] از جمله « الاصول الاصلیه» فیض کاشانی و « رساله در انکار وقف پس از اعتراف» اثر ملا احمد بن محمد شفیع محلاتی را در ربیع الاول 1313 استنساخ کرده است.[۵]
آثار
کتب زیر از اوست:
- «مسافت سفر»
- «الشرط ضمن العقد» [این دو رساله ضمن مجموعه شماره 1474 در کتابخانه مرکز احیاء میراث اسلامی در قم موجود است. این نسخه ها به خط مؤلف است.[۶]
- «المانه الغدیریه» قصیده ای عربی که در مدح حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام و واقعه غدیرخم سروده شده و به خط مؤلف و در تاریخ ذیحجه 1302ق تحریر شده و به شماره 11475 در کتابخانه آیت اللّه مرعشی در قم موجود است.[۷]]
- «بیان زیارت عاشورا» [به فارسی که به خط شکسته نستعلیق و نسخ مؤلّف به شماره 11546 در کتابخانه آیت اللّه مرعشی در قم موجود است.
- «مشرق الظلام» در شرح رساله «لآلی الکلام» در علم اعراب، تألیف: اسداللّه بن محمّد محلاّتی، که در کتابخانه آیت اللّه مرعشی در قم موجود است.[۸]
- «حواشی بر قوانین»
- «حواشی بر رسائل» (حواشی بر فرائد»)
- «دیوان اشعار عربی و فارسی»
- «رساله در قاعده تأخیر»
- «رساله در عدالت»
- «رساله در سجده سهو»
- «رساله در لباس مشکوک»
- «رساله در بلوغ»
- «رساله در نماز جماعت»
- «رساله در قاعده اشتغال»
- «رساله در اصل برائت»
- «رساله در قاعده فحص»
- «رساله در تعریف علم اصول»
- «رساله در سهو نماز»
- «رساله در تطهیر به آب قلیل»
- «رساله در قاعده بیّنه»
- «رساله در اصل تعارض»
- «رساله در تیمّم»
- «رساله در اصل لزوم عقد»
- «شرح بر اصول کشف العظاء»
- «مغتنم الدرر» در سه جزء: 1- در تفسیر 2- در روایات 3- در متفرقات(1) [که در بین سال های 1314 تا 1321ق آن را تألیف کرده است نزد مرحوم میرزا حبیب اللّه نیّر موجود بوده و نسخه ای از آن در مجله شهاب (شماره 22) معرفی شده است.]
- «تسلیت نامه» [که آن را مرحوم محلاّتی جهت دلجوئی و تسلای یک عالم اهل عربستان که وهابی بوده و سپس شیعه شده است، نوشته است.[۹]
وفات
وی سرانجام در روز جمعه 22 ذی الحجه 1323ق وفات یافته و در تکیه فاضل هندی، واقع در تخت فولاد حوالی قبر فاضل هندی مدفون شد.[۱۰]
پانویس
- ↑ مهدوی، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج2، صص 766 -767؛ همو، رجال اصفهان یا تذکره القبور، صص 168-170؛ تهرانی، نقباء البشر، ج3، صص 1056-1058؛ قاسمی، گلزار فضیلت، صص 183-205؛ مهدوی، سیری در تاریخ تخت فولاد، ص164؛ افتخار آفرینان استان مرکزی، ج3، صص 224-228؛ جناب، رجال و مشاهیر، ص489.
- ↑ مهدوی، اعلام اصفهان، ج4، ص163.
- ↑ تهرانی، نقباءالبشر، ج3، ص1056.
- ↑ حسینی، تراجم الرجال، ج1، ص273.
- ↑ حسینی، فهرست نسخه های خطی کتابخانه گاپایگانی، ج1، ص211.
- ↑ حسینی اشکوری، فهرست خطی احیاء، ج4، صص 310-312.
- ↑ مرعشی، فهرست مرعشی، ج29، ص101.
- ↑ مرعشی، فهرست مرعشی، ج29، ص1277.
- ↑ مجموعه فرهنگی و مذهبی تخت فولاد، دانشنامه تخت فولاد ، ج4، صص96-100.
- ↑ لطفی، کتاب تذكره شعرای تخت فولاد اصفهان ، ص519.
منابع
- مجموعه فرهنگی و مذهبی تخت فولاد: زيرنظر اصغر منتظرالقائم، دانشنامه تخت فولاد اصفهان، ج4، اصفهان: سازمان فرهنگی تفريحی شهرداری اصفهان، چاپ اول، 1394.
- مهدوی، مصلح الدین،اعلام اصفهان، اصفهان: سازمان فرهنگی تفریحی شهرداری اصفهان، 1386.
- لطفی ، علیرضا (حامد اصفهانی)، کتاب تذكره شعرای تخت فولاد اصفهان معرفی شعرای مدفون در تخت فولاد اصفهان، اصفهان: سازمان فرهنگی تفريحی شهرداری اصفهان، 1390.