این دانشنامه در حال تصحیح و تکمیل می باشد. از این رو محتوای آن قابل ارجاع نیست. پیشنهاد عناوین - ارتباط با ما

تفاوت میان نسخه‌های «سید محمدمسیح بن محمدباقر چهارسویی»

از دانشنامه حوزه علمیه اصفهان
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(ایجاد کلی)
 
جز (ویرایش و تصحیح اشکالات)
سطر ۱: سطر ۱:
'''سید محمدمسیح چهارسویی''' (۱۲۵۵ق-۱۳۲۵ق) دومین پسر [[صاحب روضات]] ،از فقها و مجتهدان اصفهان در اوایل قرن چهاردهم هجری است.
'''سید محمدمسیح چهارسویی''' (۱۲۵۵ق-۱۳۲۵ق) دومین پسر [[صاحب روضات]] ، ملقب به ''جمال‌الدین'' مکنی به ابوالمکارم، از فقها و مجتهدان اصفهان در اوایل قرن چهاردهم هجری است.


==زندگینامه==
==زندگینامه==
سطر ۵: سطر ۵:
وی ساعتی پیش از طلوع صبح شب جمعه ۲۷ شوال ۱۲۵۵ق در اصفهان دیده به جهان گشود.<ref>معلم حبیب آبادی،مکارم الآثار،ج۵،ص۱۴۹۶.</ref>
وی ساعتی پیش از طلوع صبح شب جمعه ۲۷ شوال ۱۲۵۵ق در اصفهان دیده به جهان گشود.<ref>معلم حبیب آبادی،مکارم الآثار،ج۵،ص۱۴۹۶.</ref>


صاحب روضات در بیان تاریخ ولادت و نامگذاری این فرزندش چنین نوشته است:«بسم الله... الولد الذکر السوی المحبوب الصبیح الملیح  
صاحب روضات در بیان تاریخ ولادت و نامگذاری این فرزندش چنین نوشته است:«بسم الله... الولد الذکر السوی المحبوب الصبیح الملیح الذی بمشیته و علی سنة رسوله لقب فی سابع ولادته بجمال‌الدین و کنی بابی المکارم و سمی و سمی باسم عبده المنتجب و روحه و رسوله المسیح قبل طلوع الصبح...اللهم فبحق اجداده الامجاد آبائه الطاهرین المیلاد بارک لنا هذا المولود و اجعله المیمون المحمود المسعود من العلماء العالم و فقهاء الاسلام و من یصلی مع سمیه خلف القائم من آل محمد(علیه السلام)و اقربه عینینا.»<ref>روضاتی،علماءالاسره،ص۱۳۷.</ref>
الذی بمشیته و علی سنة رسوله لقب فی سابع ولادته بجمال‌الدین و کنی بابی المکارم  


و سمی و سمی باسم عبده المنتجب و روحه و رسوله المسیح قبل طلوع الصبح...اللهم فبحق اجداده الامجاد آبائه الطاهرین المیلاد بارک لنا هذا المولود و اجعله المیمون المحمود المسعود من العلماء العالم و فقهاء الاسلام و من یصلی مع سمیه خلف القائم من آل محمد(علیه السلام)و اقربه عینینا.»<ref>روضاتی،علماءالاسره،ص۱۳۷.</ref>
===ویژگی های اخلاقی===
میرزا مسیح جامع کمالات و حاوی فضایل و آداب بوده و در زمان خود، از مراجع بزرگ و صاحب نفوذ و محبوب نزد مردم اصفهان به شمار می رفته است.دانشمندی عاقل، متین، متشخص و خوش اخلاق بود. وجودی نافع برای مردم و پناهی امن برای فقرا و مستمندان بود و فیصله امور شرعی مردم به دست ایشان اداره می شد.


===ویژگی های شخصیتی===
[[جلال الدین همایی|همایی]] در شرح حال پدر خود، طرب، می نویسد که «وی آقا میرزا مسیح چهارسویی را برای خصلت فتوت و جوانمردی که در حمایت مظلومان و پناهندگان خود داشت، به دوستی و مصاحبت برگزیده بود.»
میرزا مسیح جامع کمالات و حاوی فضایل و آداب بوده و در زمان خود، از مراجع بزرگ و صاحب نفوذ و محبوب نزد مردم اصفهان به شمار می رفته است.


دانشمندی عاقل، متین، متشخص و خوش اخلاق بود. وجودی نافع برای مردم و پناهی امن برای فقرا و مستمندان بود و فیصله امور شرعی مردم به دست ایشان اداره می شد.
===فرزندان===
آقا میرزا مسیح از زوجه خود یعنی دختر عمویش میرزا محمد صادق، دو فرزند پسر به نامهای آقا سید جلال الدین و آقا میرزا سید حسن به جای گذاشت که هر دو از علما و فقهای نامدار اصفهان بوده اند.


در شرح حال پدر خود طرب می نویسد که «وی آقا میرزا مسیح چهارسویی را برای خصلت فتوت و جوانمردی که در حمایت مظلومان و پناهندگان خود داشت، به دوستی و مصاحبت برگزیده بود.»
===اساتید===
او پس از تحصیل مقدمات علوم، در دروس خارج فقه و اصول بزرگان خاندان خود و برخی دیگر از علما شرکت می کرد و به درجه اجتهاد نائل گردید:


===خاندان===
* پدرش صاحب روضات
آقا میرزا مسیح از زوجه خود یعنی دختر عمویش، میرزا محمد صادق، دو فرزند پسر به نامهای آقا سید جلال الدین و آقا میرزا سید حسن به جای گذاشت که هر دو از علما و فقهای نامدار اصفهان بوده اند.
*
 
* [[محمدهاشم بن زین العابدین خوانساری چهارسوقی|عموی اش محمدهاشم چهارسوقی]] صاحب مبانی الاصول
===تحصیلات===
*
او پس از تحصیل مقدمات علوم، در دروس خارج فقه و اصول بزرگان خاندان خود و برخی دیگر از علما شرکت می کرد و به درجه اجتهاد نائل گردید:پدرش صاحب روضات؛ عموی اش صاحب مبانی الاصول؛ فقیه اصولی نامدار [[محمدباقر نجفی مسجدشاهی|شیخ محمد باقر نجفی]] و فقیه اصولی محقق [[حسینعلی تویسرکانی اصفهانی|ملا حسینعلی تویسرکانی]].
* فقیه اصولی نامدار [[محمدباقر نجفی مسجدشاهی|شیخ محمد باقر نجفی]]
*
* فقیه اصولی محقق [[حسینعلی تویسرکانی اصفهانی|ملا حسینعلی تویسرکانی]].


ایشان از سوی پدر و عموی بزرگوارشان به دریافت اجازه اجتهاد نیز مفتخر شده است.<ref>روضاتی،زندگانی حضرت آیت‌الله چهارسویی،ص۲۵۲.</ref>
ایشان از سوی پدر و عموی بزرگوارشان به دریافت اجازه اجتهاد نیز مفتخر شده است.<ref>روضاتی،زندگانی حضرت آیت‌الله چهارسویی،ص۲۵۲.</ref>


==آثار و فعالیت ها==
==آثار==
 
از آثار علمی که از ایشان به یادگار مانده، چند رساله مختصر و بیاض ادعیه و متفرقات و نیز رساله عشریه و جزوات منبری است. ایشان رساله عشریه را در سال ۱۳۲۳ق در اطراف بیان آیاتی از قرآن کریم و احادیث اهل بیت نوشته است.
از آثار علمی که از ایشان به یادگار مانده، چند رساله مختصر و بیاض ادعیه و متفرقات و نیز رساله عشریه و جزوات منبری است. ایشان رساله عشریه را در سال ۱۳۲۳ق در اطراف بیان آیاتی از قرآن کریم و احادیث اهل بیت نوشته است.


===آثار مکتوب===
او چندین کتاب نیز به خط زیبای خود استنساخ فرموده است از جمله:
او چندین کتاب نیز به خط زیبای خود استنساخ فرموده است از جمله:


سطر ۴۴: سطر ۴۵:
وی در سن هفتاد سالگی در شب عرفه نهم ذیحجه ۱۳۲۵ق به بیماری نفخ بطن جان به جان آفرین تسلیم کرد. پیکر او با تجلیل و تشییع عموم اهالی اصفهان و علمای اعلام در میان گریه و ضجه و ناله های مردم در مقبره پدرش [[تکیه صاحب روضات]] جلوی روی او به فاصله یک قبر، مدفون گردید.
وی در سن هفتاد سالگی در شب عرفه نهم ذیحجه ۱۳۲۵ق به بیماری نفخ بطن جان به جان آفرین تسلیم کرد. پیکر او با تجلیل و تشییع عموم اهالی اصفهان و علمای اعلام در میان گریه و ضجه و ناله های مردم در مقبره پدرش [[تکیه صاحب روضات]] جلوی روی او به فاصله یک قبر، مدفون گردید.


میرزا ابوالقاسم متخلص به طرب پدر استاد همایی
میرزا ابوالقاسم متخلص به طرب پدر استاد همایی قصیده ای ضمن رثای او، در بیان ماده تاریخ فوت چنین سروده است:{{شعر}}
قصیده ای ضمن رثای او، در بیان ماده تاریخ فوت چنین سروده است:{{شعر}}


{{ب|به لیلة العرفه از پس دعا و نماز
{{ب|به لیلة العرفه از پس دعا و نماز|سلام دادش روح القدس به باغ جنان}}
|سلام دادش روح القدس به باغ جنان
}}


{{ب|به آه و ناله خرد خواست سال رحلت او
{{ب|به آه و ناله خرد خواست سال رحلت او|به حالتی که قلم شرح دادنش نتوان}}
|به حالتی که قلم شرح دادنش نتوان
}}


{{ب|طرب ز شور پی سال رحلت ش گفتا|در آسمان چهارم مسیح یافت مکان<ref>همایی،برگزیده دیوان سه شاعر،ص۱۰۸۳؛همو،تاریخ اصفهان،ص۴۹۶.</ref> <ref>مجموعه فرهنگی و مذهبی تخت فولاد، دانشنامه تخت فولاد، ج۲، صص۳۲-۳۳.</ref>}}{{پایان شعر}}
{{ب|طرب ز شور پی سال رحلت ش گفتا|در آسمان چهارم مسیح یافت مکان<ref>همایی،برگزیده دیوان سه شاعر،ص۱۰۸۳؛همایی،تاریخ اصفهان،ص۴۹۶.</ref> <ref>مجموعه فرهنگی و مذهبی تخت فولاد، دانشنامه تخت فولاد، ج۲، صص۳۲-۳۳.</ref>}}{{پایان شعر}}


==پانویس==
==پانویس==
سطر ۶۴: سطر ۶۰:
[[رده:مدفونین در تخت فولاد]]
[[رده:مدفونین در تخت فولاد]]
[[رده:علمای قرن 14]]
[[رده:علمای قرن 14]]
[[رده:علمای معاصر]]
[[رده:فقیهان]]
[[رده:فقیهان]]
[[رده:مجتهدین]]
[[رده:مجتهدین]]
[[رده:نویسندگان]]
[[رده:نویسندگان]]
[[رده:خاندان روضاتی]]
[[رده:خاندان روضاتی]]

نسخهٔ ‏۱۴ آذر ۱۴۰۱، ساعت ۱۶:۲۰

سید محمدمسیح چهارسویی (۱۲۵۵ق-۱۳۲۵ق) دومین پسر صاحب روضات ، ملقب به جمال‌الدین مکنی به ابوالمکارم، از فقها و مجتهدان اصفهان در اوایل قرن چهاردهم هجری است.

زندگینامه

ولادت

وی ساعتی پیش از طلوع صبح شب جمعه ۲۷ شوال ۱۲۵۵ق در اصفهان دیده به جهان گشود.[۱]

صاحب روضات در بیان تاریخ ولادت و نامگذاری این فرزندش چنین نوشته است:«بسم الله... الولد الذکر السوی المحبوب الصبیح الملیح الذی بمشیته و علی سنة رسوله لقب فی سابع ولادته بجمال‌الدین و کنی بابی المکارم و سمی و سمی باسم عبده المنتجب و روحه و رسوله المسیح قبل طلوع الصبح...اللهم فبحق اجداده الامجاد آبائه الطاهرین المیلاد بارک لنا هذا المولود و اجعله المیمون المحمود المسعود من العلماء العالم و فقهاء الاسلام و من یصلی مع سمیه خلف القائم من آل محمد(علیه السلام)و اقربه عینینا.»[۲]

ویژگی های اخلاقی

میرزا مسیح جامع کمالات و حاوی فضایل و آداب بوده و در زمان خود، از مراجع بزرگ و صاحب نفوذ و محبوب نزد مردم اصفهان به شمار می رفته است.دانشمندی عاقل، متین، متشخص و خوش اخلاق بود. وجودی نافع برای مردم و پناهی امن برای فقرا و مستمندان بود و فیصله امور شرعی مردم به دست ایشان اداره می شد.

همایی در شرح حال پدر خود، طرب، می نویسد که «وی آقا میرزا مسیح چهارسویی را برای خصلت فتوت و جوانمردی که در حمایت مظلومان و پناهندگان خود داشت، به دوستی و مصاحبت برگزیده بود.»

فرزندان

آقا میرزا مسیح از زوجه خود یعنی دختر عمویش میرزا محمد صادق، دو فرزند پسر به نامهای آقا سید جلال الدین و آقا میرزا سید حسن به جای گذاشت که هر دو از علما و فقهای نامدار اصفهان بوده اند.

اساتید

او پس از تحصیل مقدمات علوم، در دروس خارج فقه و اصول بزرگان خاندان خود و برخی دیگر از علما شرکت می کرد و به درجه اجتهاد نائل گردید:

ایشان از سوی پدر و عموی بزرگوارشان به دریافت اجازه اجتهاد نیز مفتخر شده است.[۳]

آثار

از آثار علمی که از ایشان به یادگار مانده، چند رساله مختصر و بیاض ادعیه و متفرقات و نیز رساله عشریه و جزوات منبری است. ایشان رساله عشریه را در سال ۱۳۲۳ق در اطراف بیان آیاتی از قرآن کریم و احادیث اهل بیت نوشته است.

او چندین کتاب نیز به خط زیبای خود استنساخ فرموده است از جمله:

  1. «شرح لمعه» دو جلد
  2. «حدائق المقربین»
  3. «معالم الدین»
  4. و چهار جلد «روضات الجنات»[۴] پدرش با یک فهرست و بسیاری دیگر از کتب نفیس را به خط خود نوشته است.[۵]

وفات

وی در سن هفتاد سالگی در شب عرفه نهم ذیحجه ۱۳۲۵ق به بیماری نفخ بطن جان به جان آفرین تسلیم کرد. پیکر او با تجلیل و تشییع عموم اهالی اصفهان و علمای اعلام در میان گریه و ضجه و ناله های مردم در مقبره پدرش تکیه صاحب روضات جلوی روی او به فاصله یک قبر، مدفون گردید.

میرزا ابوالقاسم متخلص به طرب پدر استاد همایی قصیده ای ضمن رثای او، در بیان ماده تاریخ فوت چنین سروده است:

به لیلة العرفه از پس دعا و نمازسلام دادش روح القدس به باغ جنان
به آه و ناله خرد خواست سال رحلت اوبه حالتی که قلم شرح دادنش نتوان
طرب ز شور پی سال رحلت ش گفتادر آسمان چهارم مسیح یافت مکان[۶] [۷]

پانویس

  1. معلم حبیب آبادی،مکارم الآثار،ج۵،ص۱۴۹۶.
  2. روضاتی،علماءالاسره،ص۱۳۷.
  3. روضاتی،زندگانی حضرت آیت‌الله چهارسویی،ص۲۵۲.
  4. آقا سید مسیح از جوانی معین و یاور پدربزرگوار خود بود و امورات صاحب روضات از اداره شؤون قضائی، امور مربوط به جواب استفتائات و عمده کار پاکنویس کردن کتاب روضات الجنات از روی نسخة اصل، تصحیح و مقابله، همه به عهده او از همین رو نیز تبحری در علم تراجم رجال داشت و مقارن با تألیف روضات والدش، یک نسخه زیبا به خط خود نوشت و بعدا آن نسخه را به اعتماد السلطنه صاحب کتاب «المآثر و الآثار» اهدا فرمود که پس از سالیانی چند به نوه اش، میر سید احمد روضاتی رسیده است.
  5. روضاتی،زندگانی حضرت آیت‌الله چهارسویی،ص۸۰؛روضاتی،مکارم الآثار،ج۵،ص۱۴۹۸.
  6. همایی،برگزیده دیوان سه شاعر،ص۱۰۸۳؛همایی،تاریخ اصفهان،ص۴۹۶.
  7. مجموعه فرهنگی و مذهبی تخت فولاد، دانشنامه تخت فولاد، ج۲، صص۳۲-۳۳.

منبع

  • مجموعه فرهنگی و مذهبی تخت فولاد: زيرنظر اصغر منتظرالقائم، دانشنامه تخت فولاد اصفهان، ج2، اصفهان: سازمان فرهنگی تفريحی شهرداری اصفهان، چاپ اول، 1389.