این دانشنامه در حال تصحیح و تکمیل می باشد. از این رو محتوای آن قابل ارجاع نیست. پیشنهاد عناوین - ارتباط با ما
محمدباقر ابوالفقراء گزی اصفهانی
ملا محمدباقر گزی معروف به ابو الفقرا، فرزند ملا محمدتقی می باشد.
معرفی
ملا محمدباقر عالم، شاعر، ادیب و فاضل پس از تحصیل علم و ادب در اصفهان ساکن شد. وی دایی آخوند ملا عبدالکریم گزی می باشد.[۱]
ابوالفقرا از معاصرین مرحوم حاج سید محمدباقر حجت الاسلام و حاجى كلباسى و مقبول القول آن دو بوده است. مرحوم ابوالفقراء نیز شعر می گفته است و انجمن ادبى معروف به انجمن ادبى ابوالفقرا را در اصفهان تاسیس کرده است كه از جمع كثیرى از رجال و ادیبان نیمه دوم سده سیزدهم هجرى تشكیل می شده است.[۲]عمان سامانی قصیده انجمنیه ای برای این انجمن ادبی سروده است.[۳]
ایشان همچنین صاحب کتابی به نام کنزالفقرا در دوجلد می باشد که در آن مسئله بین فقها واهل تصوف را مطرح کرده است و نوعی آشتی بین نظرات اهل عرفان با فقها بوجود آورده است. این کتاب به شماره 2170 در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.
وفات
ابوالفقرا گزى در سنه( 1286 هجرى قمرى) وفات یافت و در قبرستان قدیم گز و برخوار به خاک سپرده شد.[۴] ماده تاریخ وفاتش را پرتو شاعر و خطاط معروف سروده است:
آه و افسوس از ابوالفقراء | که به دانش نبود قرین | |
هم بُدش جا به صفه عرفان | هم در ایوان شرع صدرنشین | |
بیتی آراست بر بدو تاریخ | چون دو ابروی شاهد شیرین | |
باقر بن تقی ابوالفقراء | رفت اندر مقام علییّن[۵] |
پانویس
منبع
- بهشتی نژاد، محمدعلی،شعرای حوزه علمیه اصفهان (از صدر اسلام تاکنون)، اصفهان، پویان مهر، ۱۳۹۱.
- مهدوی، سید مصلح الدین، اعلام اصفهان، اصفهان: سازمان فرهنگی تفريحی شهرداری اصفهان، ۱۳۸۶.