این دانشنامه در حال تصحیح و تکمیل می باشد. از این رو محتوای آن قابل ارجاع نیست. پیشنهاد عناوین - ارتباط با ما

عباسعلی اصفهانی

از دانشنامه حوزه علمیه اصفهان
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ميرزا عباسعلى اصفهانى متخلّص به خرّم از غزل سرايان عهد قاجار است.

ميرزا عباسعلى اصفهانى متخلّص به خرّم از غزل سرايان عهد قاجار است. با اينكه او از شعراى مشهور اصفهان در دوره قاجار بوده است.سال تولد وى با توجه بـه زمـان پايـان نگـارش ديوانش را در سن 74 سالگى بيان كرده است.و همچنين زمان پایان نگارش ديوان كه در نهم صفرالمظفر 1311 قمـرى اسـت . تولّد او را بايد 1237 قمرى دانست.

زندگینامه

او در مقدمه ى ديوان خود در شرح احوالش چنين نوشته است: «در سـن پـانزده سالگى ميل به خواندن و گفتن و نوشتن اشعار نمـودم و مـذاق جـان را از حـلاوت اشعار شعرا شيرين مى ساختم» سپس با كلامى اديبانه اشـاره بـه فنـون و صـناعات شعرى فراگرفته ى خود كرده است. او به مناسبت تخلّص خود(خُرّم) ديوانش را «دشت خرّم» مى نامد و علّـت آن را چنين سروده است:

گر خواهى كه گردى شاد و خـرّم بخــوان ديــوان خــرّم را همــه دمبه دشت خرّم از آن گشت موسـوم كه محزون را كنـد خـرّم بـه عـالم

نكته‌ى قابـل تأمل در خصوص اشعارش بهره گيـرى از ضـرب المثـل هـا و اصـطلاحات عـوام در غزليات اوست كه به جرأت مى توان گفت شاعرى بـه انـدازه ى او بـه ضـرب المثلهـا توجه نداشته است. از آنجا كه ديوان خود را در سالهاى آخر عمر تدوين كرده اسـت در بين اشعارش توجه به مرگ و آخرت بسيار ديده مى شود. ديوان او بيشتر غزل است اما تعداد اندكى تركيب بند و قصيده و قطعه و رباعى كه برخى داراى ماده تاريخ است مشاهده مى شود. مطايبات و اشعار نظربازانه ى او نيز جايگاه ويژهاى را در بين شعراى معاصرش براى او رقم زده است.(ديوان او توسـط نگارنـده در سـال 1387 تصحيح و به همت مجموعه فرهنگى تخت فولاد اصفهان به چاپ رسيده است.) از معاشران و معاصرانش مى توان به ميرزا سليمان خان ركن الملك اشاره نمود كـه مدايح متعددى در وصف او دارد. وى از ضابطان دربار ظلّال سلطان در ايل بختيـارى بوده است و غير از اين منصب دولتى از كسب و معاش او مطالب قابـل تـوجه ى در دست نيست. خرّم سرانجام در تـاريخ 1324 قمـرى در اصـفهان وفـات يافـت و در تکیه ی صاحب روضات مدفون گرديد.

او در آغاز ديوانش به تقليد از اولين غزل ديوان حافظ غزلى را با همان رديف و قافيه سروده است:

نخوانى تا كه درس عشق و ننشينى به محفلهانخواهد گشت آسان بر تو حـلّ عقـد مشكلها
گر از تـو درد دل دارم نگـويم بـا كسـى زيـراكه بـی مهـرت نمـىبيـنم درون سـينه هـا دلها[۱]

پانویس

  1. لطفی، تذکره شعرای تخت فولاد اصفهان،ص۲۲۷.

منبع

  • لطفی، علیرضا (حامد اصفهانی)، تذكره شعرای تخت فولاد اصفهان: معرفی شعرای مدفون در تخت فولاد اصفهان، اصفهان: سازمان فرهنگی تفريحی شهرداری اصفهان، 1390.