این دانشنامه در حال تصحیح و تکمیل می باشد. از این رو محتوای آن قابل ارجاع نیست. پیشنهاد عناوین - ارتباط با ما

حسین بن علی‌مراد خان پژمان بختیاری

از دانشنامه حوزه علمیه اصفهان
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حسین بختیاری (1318ق-1394ق) متخلّص به «پژمان» از شعرای معاصر بود.[۱]

زندگینامه

او متولد3 شعبان 1318ق (مطابق 1279ش) در محلّه حسن آباد تهران است. پدرش علی مرادخان میرپنج فرزند نجف خان بن الیاس خان بختیاری و مادرش عالم تاج متخلّص به «ژاله» فرزند میرزا فتح اللَّه بن میرزا علی بن میرزا ابوالقاسم قائم مقانی فراهانی است. در کودکی پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند و او در 4 سالگی به همراه پدر به منطقه بختیاری رفت و در آنجا به تحصیلات مقدماتی مشغول شد. پس از فوت پدرش سرپرستی او را جعفرقلی خان بختیاری برعهده گرفت. وی در نوجوانی به تهران آمد و در مدرسه سن لوئی به تحصیل پرداخت و در این مدرسه با نیما یوشیج بنیان گذار شعر نو هم کلاسی بود.[۲] او از 18 سالگی به سرودن شعر پرداخت و پس از فراغت از تحصیل به استخدام وزارت پست و تلگراف و تلفن درآمد.[۳] پژمان در انجمن های ادبی تهران از جمله انجمن حکیم نظامی شرکت می کرد و اشعار و مقالات او در مطبوعات مرکز به چاپ می رسید. مدتی نیز برای رادیو ایران برنامه های ادبی تهیه می کرد.

ابیات زیر از اوست:

دیوانه زنجیر تو عاقل شدنی نیستاز دل هوس وصل تو زایل شدنی نیست
بر گردن خود رشته زلف تو فکندن امید دراز است که حاصل شدنی نیست

آثار

کتب زیر از آثار اوست که به چاپ رسیده است:

1. «تصحیح خمسه نظامی» در 5جلد

2. ترجمه «آتالا» از شاتو بریان

3. ترجمه «رنه» از شاتو بریان

4. «زن بیچاره» (منظوم) [۴]

5. «زن سیه روز» (منظوم) [۵]

6. ترجمه «وفای زن» از کتاب «آدولف» نوشته بنیامین کنستان [۶]

7. «دزد اطفال»[۷]

8. «قمار» [۸]

9. «گربه سیاه»[۹]

10. «کرسیل» [۱۰]

11. «خاشاک» (مجموعه شعر)

12. «دیوان پژمان بختیاری»[۱۱]

وفات

وی سرانجام در روز یک شنبه 10 ذیقعده 1394ق مطابق با سال 1353ش در تهران وفات یافت.[۱۲]

پانویس

  1. مهدوی، اعلام اصفهان،ج2، صص724-725.
  2. تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص115
  3. ادبیات معاصر، صص 35 و 36
  4. چهارصد شاعر برگزیده پارسی گوی، صص 167-164.
  5. چون سبوی تشنه، 180-178.
  6. گلزار معانی، ص178.
  7. سخنوران نامی معاصر، ج2، صص 803-798.
  8. مؤلفین کتب چاپی، ج2، صص 829-827.
  9. دویست سخنور، صص 64-62.
  10. اثرآفرینان، ج2، ص128.
  11. انشنامه جهان اسلام، ج5، صص 624 و 625.
  12. مهدوی، ج2،صص 725-724.

منبع